Bløf in Paradiso

Vooraf
Bijna traditiegetrouw sluit Bløf z'n tour af in Paradiso en aangezien dat toch wel mijn meest favoriete zaal is om te bezoeken, moest ik daar uiteraard kaarten voor hebben. Ook niet ongebruikelijk is het om zo nu en dan vriend(inn)en te ‘verrassen’ door ze mee te nemen en ze kennis te laten maken met dat wat mij enkele keren per jaar bezighoudt. Maar bovenal doe ik het uiteraard voor de gezelligheid.
Zo gebeurde het dat ik gisteren tussen 15:30 en 16:00 met 2 vriendinnen richting Amsterdam reed, want we moeten uiteraard wel voldoende tijd hebben voor een goed gesprek :-) :-) en lekker eten. Door wat problemen op de weg bij Laren, stonden we rond 17:00 uur op het Leidseplein. Een mooie tijd om nog een eetgelegenheid uit te kiezen en die zijn er uiteraard in overvloed :-), dus dat lukt met gemak. Tegen 19:00 uur wordt dit eerste uiterst gezellige onderdeel afgesloten met een kop koffie/thee. En daarmee is deze dag nu al voor herhaling vatbaar. :-). De deuren van de zaal zijn al open zodra wij ons in de rij voegen, dus we hoeven niet te lang in de kou te staan. Eenmaal binnen valt de drukte nog wel mee, we kunnen dus met gemak een mooie plek vinden. Exact om 20:30 uur wordt het licht gedempt en start het opwarmnummer, waarna de mannen het podium op komen.

Het Concert
Het eerste nummer bezorgt mij kippenvel; ’Streep mijn naam maar weg’ wordt zelden gespeeld en als opening moet er haast wel een speciale bedoeling voor de band achter hebben gezeten. Bij mij wekt het tevens de hoop dat er meer ‘oude’ nummers langs zullen komen, het kon in elk geval niet mooier beginnen.
De setlist is verder lekker afwisselend in elkaar gezet, rustige (akoestische) nummers worden gewisseld met wat rocknummers.
In het eerste deel springt de versie van ’Mooie Dag’ er voor mij uit als speciaal. De ‘Mooiste Verliezer’ wordt helaas negatief beïnvloed door een storing in de apparatuur voor de elektrische gitaar van Paskal. Was er in Tivoli nog een uiterst lange solo van hem, nu was het allemaal noodgedwongen minder. Na ‘Harder dan ik hebben kan’ wordt vanwege die problemen de setlist even aangepast, door eerst verder te gaan met een akoestische versie van ‘Hart tegen Hart’. Na ‘Eilanden’ kan de elektrische gitaar weer uit de kast komen en kan er weer gesprongen worden op ‘Blauwe Ruis’. Dat alles weer werkte zorgde er wel voor dat de ‘stemming’ op het podium weer een stuk beter werd en er duidelijk weer voluit kon worden gespeeld.
De eerste toegift begon weer met een lang niet en veel te weinig gehoord nummer: ‘Niets dan dit’. Aan de hand van een setlist in het forum op de Bløfsite begreep ik dat nu eigenlijk ‘Heimwee’ had moeten komen, maar aangezien ‘Aanzoek zonder Ringen’ door de gitaar­proble­men was komen te vervallen, werd deze ‘hit’ verkozen boven het onbekendere nummer. Persoonlijk vond ik dat uiteraard jammer, maar ja mijn gasten willen ook wat. :-)
De tweede toegift begint Paskal, zoals de gehele tour, zonder versterking aan ‘Een manier om thuis te komen’. Gelukkig wordt bij het 2e couplet eindelijk begrepen door de mensen aan de bar dat ze stil moeten zijn als ze iets willen horen. Daarna volgt een nummer dat op de nog uit te brengen CD ‘April’ zal staan; ‘Omdat het anders wordt’. ‘Alles is Liefde’ lijkt in eerste instantie de afsluiter, maar als extra volgt nog: ‘Gelukkig’, ook van de nog uit te brengen CD ‘April’. En dan is het na iets meer dan 2 uur afgelopen.

Naschrift
Het was weer een heerlijke avond en mijn gasten hebben ook genoten, dus het tweede deel van de avond mag ook als geslaagd beschouwd worden. Dat is een pak van mijn hart als je weet dat niet iedereen op voorhand een fan hoeft te zijn.
Na even het verloren vocht aangevuld te hebben (het was best wel warm) en de jas te hebben bemachtigd, op naar de auto. Aangezien de Stadhouderskade is opgebroken en in de mist de omleiding niet snel waren te volgen, belanden we met enige omwegen toch op de A10 en A1. Zonder verder oponthoud zijn allen we rond middernacht thuis. Bløf en dames bedankt, voor de gezellig avond.

Setlist
Streep mijn naam maar weg
Donker Hart
Mooie Dag
Oktober
Vallende Engel
Mens
Wij geloven nergens in
Mooiste Verliezers
Harder dan ik hebben kan
Hart tegen Hart (akoestisch)
Van Veraf was het zo mooi
Eilanden
Blauwe Ruis
Omarm
Hier
Holiday in Spain
---- 1ste Toegift -----  
Niets dan dit
Aanzoek zonder Ringen
Watermakers
Dansen aan Zee
----- 2de Toegift -----
Manier om thuis te komen
Omdat het anders wordt
Alles is Liefde
Gelukkig

Weer ouderwets rocken met Bløf in Tivoli

06 november 2008

Dit keer geen foto's

Vooraf
Tijdens Concert at Sea werd bekend dat er kort na het uitkomen van de nieuwe CD een tour in 'kleine' zaaltjes zou plaatsvinden en dat zijn toch altijd weer de leuke optredens. Dat vinden ze zelf ook maar aangezien hun productie tegenwoordig zo duur zijn moeten ze wel in grotere zalen optreden. Maar deze tour dus even niet.
Ze komen ook nog eens in al mijn lievelingszaaltjes, waardoor de keuze een beetje moeilijk wordt. Maar Tivoli is lekker dichtbij en uiteraard straks ter afsluiting naar Paradiso, dé rocktempel.
Aangezien ik weet dat ik er ook altijd wel een paar mensen blij mee kan maken om ze uit te nodigen, vraag ik voor deze uitvoering de vrienden uit mijn dorp, dus dat wordt weer gezellig.
Een (halve) dag vrijnemen is er dit keer niet bij, dus ik moet om 17:00 uur echt direct in de auto stappen, om vanuit Amsterdam naar mijn huis te rijden en daar de medeconcertgenoten op te halen. Dat gaat met alle files allemaal net. De rit naar en in Utrecht duurt uiteindelijk het langst. We stappen bij exact om 19:30 uur Tivoli binnen en nestelen ons op rij 10 in het midden. Mooier kan niet.

Concert
Ze starten bijna exact om 20:30 uur (bijna een bijzonderheid op zich
:-) ) met 'Wij Geloven Nergens in' een nummer van de nieuwe CD, een heerlijke binnenkomer. Direct bij de eerste tonen van het 2de nummer 'Oog in Oog' krijg ik het gevoel dat het een heerlijke avond kan worden met een mooie setlist, want dit oude nummer heb ik al een hele tijd niet meer gehoord; dus genieten.
Maar helaas daarna volgt "Zullen we dansen", waarop ik dan toch weer "Nee" moet antwoorden. Maar ach de andere aanwezigen moeten ook wat, want die zullen de vorige 2 nummers niet eens kennen. Daarna volgt 'Donker Hart' en wat bijzonder is; ik denk bij mijzelf, "mmh, nou weet ik ook waarom de UMOJA-nummers nooit meer zo mooi zullen klinken als tijdens de Luxor optredens", daar komen ze echt nooit meer overheen.
Op de nieuwe CD zingt Sarah Bettens mee met het nummer 'Van veraf ...'. Op zich vind ik (maar meerderen met mij) de keuze voor haar als tweede stem op de CD niet de beste keuze. Maar goed live is ze er niet bij en dan klinkt het een stuk beter.
Het uiterst gevoelige ´Zo mooi´ klinkt live ook geweldig, wiens autobiografisch verhaal hier ook achter zit, er kan alleen maar medeleven vanuit gaan. Bij ´Harder ...´ kan iedereen weer even uit zijn dak, en bij ´2 koude handen´ is het weer even genieten van een lekkere ´gouden´ ouwe. Bij ´Mens´ heb ik iets minder het eerdere "mmh-UMJOA-gevoel" dan eerder die avond, wellicht omdat deze gewoon lekker rockt. En dan komt toch echt de topper van de avond 'De Mooiste Verliezer', dit nummer is in de loop der tijd uitgegroeid tot het mooiste live nummer aller tijden, de solo's van Bas, maar vooral de gitaarsolo van Paskal zijn geweldig. Hij vindt het zelf ook een heerlijk nummer, want aan het eind zegt hij: "we maken er nog een keer een 40 minuut versie van. En dan kunnen jullie zeggen het was een mooie avond ze speelden 3 nummers. :-)", van mij mag het. Het was echt super.
In het begin toen Aanzoek zonder ringen' net was uitgebracht, spoorde Paskal het publiek altijd aan om te gaan 'hupsen' op de maat, jammer dat hij dat dat nu niet meer doet, was altijd een grappig gezicht. Daarna de nieuwe singel 'Vallende Engel' en kunnen we uit ons dak met 'Hier'.
Bij 'Teveel' besef ik dat de live versie beter is dan op de CD. Ik vind de muziek van dit nummer sowieso goed, de tekst kan ik niet helemaal plaatsen, waardoor ik het hele nummer niet echt kan waarderen, maar live dus wel lekker, de muziek doet me een beetje denken aan de meeslependheid van 'Ik denk dat ik ga lopen' van de CD 'Omarm', alleen die tekst vond ik beter.
Voor alle op de CD 'Oktober' heeft Paskal volgens mij een nieuwe gitaar, die wel wat weg heeft van baritongitaar die hij gebruikte bij 'Ik denk dat ik ga lopen'. Ik vind hem super klinken, er komt een heerlijke sound uit.
Dat 'Holiday in Spain' van mij niet meer hoeft weet iedereen, de eerste toegift begint met 'Oktober', bij 'Blauwe Ruis' is het uiteraard springen en bij 'Omarm' doet hij heel verrassend zelf de kopstem in het eerste couplet, zijn de hoestbui en de zuurbranden, kort daarvoor klaarblijke toch ergens goed voor :-)
Bij de 2de toegift komt hij zoals wel vaker met alleen op met een gitaar, mensen die vaker zijn geweest weten dan dat hij dan 'Een manier om thuis te komen' speelt. Als hij de ruimte heeft gaat hij op de rand van het podium zitten, dat heeft hij nu niet maar gaat wel naast de microfoon staan en de gitaar is ook niet versterkt. De akoestiek van Tivoli zou zich prima voor een dergelijke actie lenen, als geen publiek is, maar helaas, met name de 'kinderen' achter aan de bar begrijpen niet dat er iemand op het podium staat, die serieus met zijn vak bezig is. Jammer.
Daarna 'Helder'; met de nieuwe gitaar en de perfect afgestelde galm, is het een heerlijke uitvoering. En ter afsluiting het nummer waar met name de 'kinderen' achterin de zaal op zaten te wachten 'Alles is Liefde'.

Naschrift
Al met al was het een heerlijke ouderwetse avond rocken, afgewisseld met mooie nieuwe gevoelig nummers.
Door de drukte bij de kapstok, duurt het even voor we weg kunnen, maar uiteindelijk zijn we voor middernacht thuis, het was rustig onderweg. Nog even nagenieten met een drankje thuis. De volgende dag zie ik nog de setlist van die dag in Tivoli en ook dat moet een hele mooie avond zijn geweest, dus ik kijk met genoegen uit naar 15 december. 

Setlist
Wij geloven nergens in
Oog in oog
Dansen aan zee
Donker hart
Van veraf was het zo mooi
Hart tegen hart
Zo mooi
Harder dan ik hebben kan
Twee koude handen
Mens
Mooiste verliezers
Aanzoek zonder ringen
Vallende engel
Hier
Teveel
Holiday in Spain

Oktober
Blauwe ruis
Omarm

Manier om thuis te komen (onversterkt maar helaas mét publiek)
Helder
Alles is liefde

Concert at Sea 2008

Vrijdag 27 juni 2008 en zaterdag 28 juni 2008

Welliswaar al enige tijd geleden maar het is dan ook een lang verhaal geworden met veel foto's

Vooraf
Toen in februari dit jaar een deel van de line-up van Concert at Sea bekend werd en daar als hoofdact de Counting Crows in voor kwam, twijfelde ik geen moment. Het werd een keer tijd, om de band, waarmee Bløf hun eerste nummer-1 hit ('Holiday in Spain') maakten, live mee te maken.

Direct werd ook bekend dat er bij de camping- en het bungalowpark arrangement enkele extra optredens zouden zijn op de vrijdagavond.
Na overleg met een aantal vrienden uit het hoge noorden, werd besloten om gezamenlijk een bungalowtje te huren en er een mooi weekend van te maken. De vrouwelijke helft van hen werd diezelfde dag ook nog eens 30, dus moest het wel een mooi verjaardagsfeestje worden.

Uiteindelijk werd de volledige line-up voor het gehele weekend:

Vrijdag 27 juni
Eva Auad (Zeeland Podium)
Alain Clark (Zeeland Podium)
Beef (Zeeland Podium)
Los Vapapenos (Zeeland Podium)
538 DJ (Zeeland Podium)

Zaterdag 28 juni
Bluem (Zeeland Podium)
Milow (Zeeland Podium)
IOS (Zeeland Podium)
Stevie Ann (Zeeland Podium)
The Scene (Hoofdpodium)
Wolff (Zeeland Podium)
Krezip (Hoofdpodium)
BLØF (Hoofdpodium)
Counting Crows (Hoofdpodium)
Wicked Jazz Sounds DJ's (Heineken Refreshing Sounds Deck)

Mijn aandacht ging vooral uit naar Alain Clark en alle optredens op het Hoofdpodium op de zaterdag. Niet dat de optredens op de zaterdag op het Zeelandpodium niet leuk zouden zijn, maar de afstand tussen de 2 podia is te groot om heen en weer te huppelen en dan ook nog eens mooi plaatsen te hebben bij deze podia.

Op vrijdag redelijk vroeg vertrokken, maar van Rotterdam tot Zierikzee konden we over de secundaire weg niet harder dan 70-80, waar je 100 zou hebben gemogen. Er gingen veel vakantiegangers richting de campings in Zeeland, dus erg druk.
Tegen 17:00 uur kwamen we aan op het park, na het inchecken snel naar dè 'inclusief'-maaltijd: spareribs. Tegen 18:00 uur zaten we in de pendelbus richting Brouwersdam. Op de dam hadden we afgesproken met andere vrienden die een dag eerder al met de caravan naar Zeeland waren vertrokken vanuit mijn dorp.

Concerten Vrijdag 27 juni 2008

Gezamenlijk trokken we richting een mooie plek voor het optreden van Alain Clark. We hadden hem al eens live meegemaakt in Hedon Zwolle en ik later ook nog eens in Eindhoven in de Effenaar (hele leuke zaal overigens). De man is echt een supertalent die een geweldige show kan neer zetten. Het is gewoon onmogelijk dat stil te blijven staan bij zijn muziek. Bij het nummer 'Father and Friend' betrad uiteraard zijn vader ook het podium.
Het is geweldig om te zien met hoeveel passie deze mensen op het podium staan. Deze dag werd bekend dat hij een internationaal contract heeft getekend, hij gaat het nog heel ver schoppen.

Na Alain Clark was het de beurt aan Beef. Een reggae band. Op zich swingt dat ook lekker, alleen op enig moment heb ik de 'Bob Marley' nummers wel gehoord.

Toen was het tijd voor Los Vapapeños. In het forum en ver daar buiten was er al uitgeplozen dat de naam van de band een samenstelling van Bas (B in Spaans een V), Paskal, Peter en Norman was, oftewel Bløf maar dan heel anders. Van speciale gelegenheden, zoals de vroegere Fanclubdagen, weten we dat 'de mannen' graag een keer gek doen en heel graag covers spelen.
Bas en Paskal komen dan ook als eerste op met grote Mexicaanse hoeden op en plaksnorren en dergelijke. De hilariteit is uiteraard ten top. Het 10.000 koppige publiek begint spontaan "hij heeft een hoedje op" te zingen en dat gaat ongeveer 5 minuten zo door. Ze beginnen met een Zuid-Amerikaans nummer in: 'Pedacito de Papel'.
Bij het tweede nummer komen Peter en Norman er bij. Daarnaast zijn er een percusionist en enkele blazers aangeschoven. Er worden diverse covers gespeeld:
-De Setlist-
1. Pedacito de Papel
2. Dance The Night Away
3. Clocks
4. I Still Haven't Found What I'm Looking For
5. Stir It Up 
6. I Shot The Sheriff
7. No Woman No Cry
8. Belle Helene
9. Is Dit Alles?
10. Bestel Maar
11. Fiesta
-toegift-
12. Hemingway
13. Aan De Kust

Bij de Bob Marley nummers kwam ook de zanger van Beef nogmaals op het podium, echter bij het derde nummer, vonden wij dat we meer dan voldoende 'Beef' hadden gehoord, gelukkig gingen we over naar 'Doe Maar' en 'Rowen Heze'. als toegift nog 2 eigen nummer, waarbij 'Aan de Kust' uiteraard de reggae versie was.
De 'gekheid', zoals Paskal het zelf noemde, was heel gezellig en leuk.

Uiteraard hebben we rond twaalf uur nog even 'Lang zal ze leven gezongen', helaas niet hard genoeg zodat de band en het 10.000 koppige publiek het overnam. Iets na twaleven terug naar de bussen en naar het park. Nog even naar de foto's gekeken en de volgende dag lekker uitslapen.
We hadden gezamenlijk besloten om tegen 16:00 uur weer de bus naar het concert te pakken.

Concerten Zaterdag 28 juni 2008
De planning liep die dag conform verwachting, dus lekker uitgeslapen, rustig aan gedaan en tegen 16:00 uur de bus richting het Evenemententerrein aan de Brouwersdam. Het begon al lekker warm te worden, wel hadden wij de pech dat de buschauffeur even pauze moest houden alvorens hij kon gaan rijden. Maar goed tegen 16:45 uur kwamen we aan op het terrein, bij een straalbauwe hemel. Dus toch maar even zonnebrand bij de EHBO-post gehaald. De anderen waren ook reeds vanuit de camping gearriveerd en van uit Zierikzee had ook een derde stel zich reeds gemeld. Zij stonden reeds voor het hoofdpodium. Door een misverstand, liepen we elkaar wel even mis, maar uiteindelijk kwamen we gezamenlijk op een prachtige plek met op dat moment nog veel ruimte voor het podium te staan.

Rond 17:30 uur begon de The Scene. de band onder leiding van Thé Lau en die al wat jaartjes meedraait. Daarnaast zijn Thé en Bløf grote vrienden. Thé Lau staat vaker met hen op het podium. 
Hun eigen optreden werd enigzins abrupt afgebroken, maar ik begreep al wel dat er een toegift zou komen en uiteraard met deelname van Paskal en dat nummer moest uiteraard 'Iedereen is van de Wereld' zijn. Deze gouden oude is altijd lekker. Het was een leuk optreden.

Daarna wordt het podium in gereedheid gebracht voor Krezip. Een band die ik nog nooit live had gehoord. De platen spreken mij wel aan en ook de optredens die ik wel eens op TV heb gezien, maakten mij wel nieuwsgiering. Ik heb daarnaast veel bewondering voor de manier waarop zij met muziek bezig zijn.
Echter helaas bij de eerste klanken, had ik al gegeten en gedronken, in figuurlijke zin dan wel te verstaan, ik besluit zelfs om tijdens hun optreden maar even een patatje te gaan halen, daarover zo meer.
De bastonen van hun muziek staan zo afgrijzelijk hard, dat de kleren aan je lichaam wapperen. Jacqelien Govaerts kan een prachtige show weggeven, ze zou wat mij aangat zo stand-in voor Madonna kunnen worden. De rest van de band staat er overigens wat lauwtjes bij. Maar ze moeten echt een nieuwe geluidsman gaan inhuren, die is waardeloos en verpest daarmee het volledige optreden. Op zich staat de muziek niet te hard, dat is het vreemde, maar zodra ik de bassen ga voelen i.p.v. horen, dan heeft iedere geluidsman bij mij afgedaan. Bij alle andere optredens staan de bastonen normaal, dus het is echt de alleen de geluidsman van Krezip en licht het niet aan de concertopstelling ofzo, dus dat kan nooit het excuus zijn. Heel jammer, ik had mij er veel van voorgesteld. Ook jammer dat ik een gastoptreden van Roel VanVelzen misten, want zoals gezegd; het was voor mij een mooie gelegenheid om even een versnapering te gaan halen. Nou laat dat 'even' maar weg. Ik moet mij dus een weg banen door een ongeveer 10.000 man. Om uit het vak te komen niet zo heel moelijk, ondanks dat dat ook een beetje duwen en dringen geeft. Alleen op de terugweg zijn er altijd van die mensen die niet begrijpen dat jij al wat langer op het terrein staat en zo nu en dan even voor een inname of anderszins er tussendoor moet. Ik begrijp dat zij denken dat je wilt voorkruipen, maar helaas voor hen, maar ach gelukkig komt het niet tot echt vervelende confrontaties.

Na Krezip werd het podium ingericht voor de mannen van Bløf. Zoals gebruikelijk kun je op een evenement als dit alleen hits verwachten.
Hoewel, het was bekend dat ook Sarah Bettens zou komen en zij is één van de gastzangeressen op de nieuwe CD's, misschien toch een nieuwe nummer. Nee ook haar optredens beperken zich toch hits uit haar eigen reportoir. Allemaal helemaal niets mee hoor, perfecte  show, niet spannend, maar wel vol overgave gebracht zoals het de
mannen betaamd. Samen met Stevie Ann (die, die middag een eigen optreden op het Zeelandpodium had) speelden ze: "Als Je Ooit Nog Eens Terug Kan", het nummer dat door Peter voor de Tibetaanse strijd was geschreven. In de toegift kwamen zanger Adam Duritz en gitarist David Immerglück van de Counting Crows, voor het nummer "Wennen aan September" het waarmee ze ook op Umoja staan. Dit bracht ons tevens in de stemming voor wat er nog komen moest, nl. het optreden van de Counting Crows en het gezamenlijke optreden van Counting Crows en Bløf. Bij de daarop volgende toegift nummers bleef Adam Duritz aan de zijkant van het podium luisteren en meegenieten. Dit was echte ware blijk van waardering richting zijn 'vrienden'; Bløf.

Na de ombouw van het podium is het tijd voor de Counting Crows, je kon merken dat veel mensen waren gekomen voor Bløf, want velen vertrokken, waardoor wij nog iets verder naar voren konden. Dit was ook wel zo handig, want ookal hadden wij er alle begrip voor, maar constant een kind op de nek voor onze neus was nou niet echt prettig. Die mensen hadden daar ook begrip voor en wisselden dit zo nu en dan om van de ene volwassene naar de ander.
Maar goed wij waren dus iets naar voren gegaan en hadden helemaal een goed zicht op het vervolg.

Ik had de Counting Crows nog nooit eerder live meegemaakt en vond het daarom dan ook geweldig. Wat gaat de zager Adam Duritz op in zijn songs. Het is geweldig, wat een enorme expressie heeft die man. Het hele optreden was een lust voor het gezicht en het gehoor. Dat laatste is het bewijs dat 'ROCK' het niet hoeft te hebben van keihard geschreeuw en belachelijk harde bastonen en dito andere muziek.
Dit was normaal verstaanbare muziek, gewoon in één woord: TOP. Smaakt wat mij aangaat naar meer.

Na iets meer dan een uur werden de mannen van Bløf er bij geroepen, snel werd wat apparatuur toegeveogd en werd de volgende setlist gespeeld, als toegift op het optreden van Counting Crows (klik op het nummer om via Youtube het nummer te beluisteren en te zien):
1. Sullivan Street
2. Meet On The Ledge
3. The Ballad Of El Goodo
4. Someday
5. Holiday In Spain

Het is geweldig om te zien hoe deze twee bands samenspelen en hoe het speelplezier er van af spat, maar ook hoe Adam tijdens het spel de 'touwtjes' in handen houdt. Hij dirigeert iedereen op het podium. Het resultaat mag er zijn. Zij zijn voor mij het levende bewijs dat muziek verbroederd, ze zijn na hun eerste samenspel 'Holiday in Spain' dan ook echte vrienden geworden.

Naschirft
Na afloop hebben we nog even de muntjes opgemaakt, door het nuttigen van enkele versnaperingen. Daarna op naar de bussen, het duurde even voor onze bus arriveerde, maar uiteindelijk was alles perfect geregeld met het vervoer van en naar het evenemententerrein. Een pluim voor de organisatie.
De volgende ochtend weer lekker uitgeslapen, even gezellig op visite bij vrienden in Zierikzee. In de middag nog even een wandelingtje en wat terrasjes. Lekker genieten van het zonnetje.
Tijdens het eten 's avonds op het park duurde het allemaal een beetje lang met de bediening, waardoor we dat etentje na 2,5 uur een beetje vervelend afsloten.
Maandag in alle rust weer terug naar huis, al met al een super geslaagd weekend, waarbij we het bedieningsincident al weer snel waren vergeten.

Misschien volgend jaar weer, als de line-up aantrekkelijk genoeg is.

Hij is wel fraai

Soms moet je 'spelen met je camera voor het 'mooiste' resultaat :-). Bijvoorbeeld door hem vlak boven het water te houden en uit de losse pols fotograferen :-)

Jack's on 5 in de Waterhole Amsterdam

Gisteravond weer eens neer een optreden van de coverband van een vriend geweest. Mijn eerste kennismaking was in februari 2007, toen ze in de bar Winston samen met de Hudson 5 (featuring Chris Zegers) stonden (zie verslag van toen).

De Jack's on 5 speelt regelmatig in de The Last Waterhole in Amsterdam (bij het Leidseplein, naast/t.o. Boom Chicago). De vriendin/vrouw van het bandlid bezoekt zo nu en dan, vergezeld van vrienden zijn optredens. En uiteraard vind ik het gezellig om één van hen te zijn :-). Dit keer waren er nog wat meer collega's mee, dus dat verhoogde nog meer de gezelligheid. Nadat ik de vriendin had opgehaald van huis, eerst naar de tussenstop het Indiaanse restaurant naast/boven The Last Waterhole. Een aanrader, het was heerlijk.

Om ongeveer 23:30 uur verlieten we het restaurant om naar The Last Waterhole te gaan. De band had de eerste set al gespeeld, maar geen probleem, we wisten dat er nog 4 zouden volgen, met de laatste om een uur of 3:00. Tegen twaalven werd de tweede ingezet. Op hun site kun je hun cover-reportoire zien, uiterst diverse rock en die klinkt super. Ze spelen oude en nieuwe nummers en er wordt door iedereen heerlijk op meegedaan; dansen, zingen, klappen. Voor de overige foto's zie mijn album of op de site van Jack's on 5 (later op de dag of in de loop van de week).

Het nummer 'Running wtih the Devil' van Van Halen heb ik even op YouTube gezet.

Ik heb weer heerlijk genoten en dat niet alleen van de muziek, maar ook van alle super gezellige mensen.

Het voorjaar is in aantocht

De afgelopen week

Welkom op mijn nieuwe weblog. Waarom nieuw en waarom een nieuw adres? Ik gebruik voor het publiceren Windows Live Writer. Een makkelijk tool om berichten te maken, scheelt veel opmaak werk.
Sinds een technische aanpassing bij Web-log werkt Live Writer niet meer, dus dan maar een ander adres. Gemak dient de mens.

9 april 2008: Sara Kroos

Sara is bij het grote publiek vooral bekend geworden als de vrouwelijke Lama. Voor die tijd stond ze ook al in de theaters met een cabaretvoorstelling. Vorig jaar is ze gestopt met de Lama's, daar ze weer de theaters in wilde en afgelopen donderdag stond ze met haar programma Bries in De Flint in Amersfoort. Qua cabaret is ze goed, zoals ze altijd al was. Ze blijft dicht bij zichzelf zoals een Cabaretier dat hoort te doen. Ze is scherp in haar woorden, maar net niet tè. Maar kan ook zacht en gevoelig zijn. Ze is heel energiek, maar gelukkig niet te ADHD. Wat ik nl. weer afschuwelijk vind.
Ze treedt op met de muzikanten Martijn Breebaart (muzikale leiding en toetsen) en Bas Mulder (gitaar en bas) en haar zang is een geweldige verrassing. Ze kan mooi zingen en dat hoorde je dan ook iedereen zeggen na afloop in de gangen. De CD is inmiddels besteld :-).

10 april 2008: Micha Wertheim

Micha heb ik voor het eerst gezien tijdens een Cabarestafettevoorstelling, in dat verslag is te lezen dat ik bang was dat hij voor een avondvullend programma zou kunnen gaan vervelen, desalniettemin toch maar geprobeerd en ik kan zeggen dat deed hij bij lange na niet. Wel was het jammer dat de zaal niet was uitverkocht, maar ach dat merk je niet als je op de 3e rij zit. Delen welke hij tijdens de Cabarestafette deed, kwamen nu ook nog voor, daar het nog dezelfde voorstelling was, er zaten wel wat updates in uiteraard. Maar de rode draad, 'dat hij uiteindelijk niet zo geniaal was als de hele wereld eigenlijk wel dacht dat hij was', was nog wel hetzelfde. Het is erg hilarisch hoe hij door middel van de vele woordspelingen dingen aan de kaak wet te stellen en het publiek in het ootje neemt. Zo nu en dan misschien wel tè hard, maar toch net weer niet over de grens.
Ik ben wel benieuwd naar zijn eventuele nieuwe programma, want daarin zal hij ooit met nieuwe dingen moeten komen, anders gaat hij als nog vervelen.

12 april 2008: Alain Clark

Enige tijd terug, bij een bezoek aan mijn vrienden in het hoge noorden, kwamen diverse concertbezoeken ter sprake. Al vrij snel kwam Alain Clark naar voren en we hadden geen idee hoe dat live zou zijn. En ach je moet zo nu en dan dingen proberen in het leven zeggen wij dan maar. Het hoeft niet altijd Rock te zijn. Het optreden was in Hedon - Zwolle en dat ligt precies tussen Amersfoort en Assen, dus een mooi gelegenheid om eerst maar even wat gezamenlijk te eten en lekker bij te kletsen.
Het blijkt uiteindelijk de start van een geweldige avond. Alain Clark is een rasartiest met een geweldige stem. Hij geeft een heerlijke show vol Soul, Funk en Jazz. Het swingt de pan uit en hij weet het publiek geweldig te bespelen en mee te krijgen alle liedjes die hij op de plank brengt. De verrassing was wel dat gisteravond zijn vader er ook was voor het nummer 'Father and Friend', een geweldig nummer. Zijn band is super enthousiast en zijn stuk voor stuk goede muziekanten, waarbij de backing vocal Cris Hof wel heel sterk opvalt een prachtige stem. Het was één groot feest dat naar meer smaakt.